BLOG 164: YOLO!

Soms zijn er van die verhalen die je bewaard voor het juiste moment. Omdat ze dan pas echt impact hebben. Zo ook deze. Op de laatste dag van maart mocht ik mee met groep acht naar Westerbork. Met de bus. En zo ging het …

Op de enige dag met mooi weer die week reden we naar Drenthe. Ruim veertig uitgelaten jonge pubers en een achttal ouders en leerkrachten.

Onderweg alvast een verhaal van een joods gezin uit Lochem. Bij aankomst koffie, ranja, koek en een introductie. Weer een verhaal. De familie Snathagen uit Zutphen. Hun naaiwinkel aan de Raadhuissteeg acht, is nog altijd voorzien van een gevelmonument.

Na de opdracht met vragen in het informatiecentrum naar het kamp. Een wandeling van ongeveer drie kilometer en met flinke pas terwijl voorzichtig zon en druppels beide hun plaats proberen op te eisen aan de hemel worden de kinderen toch al iets stiller. In het kamp bij de poort nog het verhaal van de woning van de kampcommandant, die tot enkele jaren geleden nog gewoon bewoond was. En daarna de toelichting bij de verschillende plaatsen. De heuvel waar het hospitaal stond waar een te vroeg geboren baby met veel zorg verpleegd werd om vervolgens gezond, een half jaar later alsnog te worden afgevoerd. Het verhaal van de oudste vrouw van het kamp. Ook weg. Met de trein. Al die verhalen van hoop, ongeloof, straf en dood. Tot het verhaal van Sonja van Dam…

Ontsnappen uit het kamp gebeurde niet. Kon niet. Zware represailles voor de achterblijvers. Bij de twee houten wagons volgt haar verhaal. Zeven dapperen hebben een gedurfd plan. Ontsnappen uit de rijdende trein moet kunnen. Met een ontvreemde zaag maken ze een gat om tijdens de rit zich tussen de wagons in het spoor te laten zakken. Op volle snelheid… Sonja van Dam is één van hen. Welke doodsangst zal zij hebben moeten uitstaan vlak voor ze de rammelende ijzeren koppelingen losliet en zich liet vallen tussen de wielen op de stenen en de houten bielzen.

De zeven overleven. Met diverse verwondingen, dat wel maar ze overleven. Terwijl we naar het volgende verhaal lopen hoor ik één van de kinderen zeggen tegen zijn vriendje. ‘Wat een ontzettende YOLO actie van die Sonja, man...’ Dat blijft me de rest van de dag bij. Het diepe besef van onze vrijheid bij onze kinderen is ons grootste goed. En dat vieren we deze week. Ik wel! Samen met mijn kinderen. Voor onze kinderen. YOLO!

Erik Haverkort, fractievoorzitter