BLOG 216: Wit Lint!

Ik heb al wel vaker geblogd over de 1.200 knakboompjes langs de rondweg om Eefde. En net in de week dat de bermen gemaaid zijn blijkt dat bijna de helft gekapt moet worden. Waarom? Perenprachtkever!

Het beestje vreet net onder de schors de boom dood. Kappen, versnipperen en verbranden. Da’s de remedie. Versnipperen alleen is niet genoeg. Kappen en verbranden ook niet. Nee, kappen, versnipperen en daarna verbranden. De meest kostbare duurzame energie ooit!?! Er zijn nog ongeveer honderd reserveboompjes over bij de kwekerij. Da’s niet genoeg om het kunstwerk totaal te herstellen. 


Wat nu dan te doen dan? Zouden de grafsteen-achtige betonnen paaltjes blijven staan? Dat was mijn eerste gedachte bij dit nieuws. Of wat zou men doen met de vrijkomende ruimte… Alle overgebleven boompjes iets verder uit elkaar? Zodat die prachtkever niet meer van de ene boom naar de andere kan hoppen? Ik bedacht ook dat wanneer de bomen rechtop zouden hebben gestaan de afstand vast ook al te groot was voor het slechts één centimeter grote vreterkevertje. 


Nee, laten we als we toch aan het kappen zijn maar doorpakken. En dan niet meer maaien. De bloemenpracht rondom de boompjes wordt door velen als fraai aangeduid. Veelkleurig, ook veel wit, en heel biodivers. Goed voor bij en vlieg. En als we de eerste meter naast de weg een beetje vrij houden zodat de witte bermpaaltjes zichtbaar blijven dan hebben we daar toch alsnog een soort wit lint? Veilig, fraai en ecoverantwoord. 


Volledig door het witte lint ga ik deze week echter dankzij die persoon die een kat met een steen rond zijn nek in het Twentekanaal heeft leren zwemmen. Beestje is natuurlijk helaas verdronken, baasje door de politie gezocht. Wat moet die gedacht hebben? Je hoeft geen kattenliefhebber zijn, ben ik ook niet, maar de middeleeuwen zijn toch al wel heel lang geleden! Nee, als ze die persoon ooit berechten dan stel ik voor dat we de perenprachtkever eens een beetje onder diens bast laten rondkrioelen. Net lang genoeg tot het stammetje knakt. En dan omhakken, versnipperen en verbranden. Om als laatste met een keurig wit lintje erom afscheid te nemen. Wit lint… 


Zo! Nu nog even de kaderbrief doornemen. Komende weken gaat het daar natuurlijk over maar ‘k moest dit gewoon even kwijt. D’r an! 


Erik Haverkort, fractievoorzitter